نتایج

فیلم «نتایج» جزو آن دسته کمدی هایی است که برای لبخند زدن مهیا شده و با توسل به گونه طنز نیویورکی سعی در ملموس کردن دنیایی که خلق کرده را دارد ، امری که فیلمنامه نویس و کارگردان اثر «اندرو بوجالسکی» تا نیمه فیلم در آن موفق بوده است ، ولی متاسفانه در نیمه دوم عنان کار را از دست داده و فیلم در اوج آشفتگی روایت ها پایان می پذیرد . در تعبیری دیگر بوجالسکی در همان لحظه ای که از خودش دور می شود و از انتزاعی بودن ساختار روایت اش می کاهد تمام نکات مثبت دیگر اثرش را نیز زیر سئوال می برد .
«نتایج» با معرفی سه شخصیت منزوی آغاز می کند ، تِرور (گای پیرس) صاحب یک باشگاه ورزش پیلاتس است و با شعار (علم کنترل امواج فکر ، علم مهار قوای ذهن) سعی در گسترش باشگاه اش به ابعادی بسیار بزرگ تر را دارد ، او که به آرامش درونی و سلامت جسمانی ، بیش از اندازه معمول پایبند است آرزوی همکاری با شخصی با نام گرگوری (آنتونی مایکل هال) را در سر می پروراند ، شخصی که او را همواره به چشم یک مرشد می نگرد ، کت (کابی اسمولدرز) یکی از مربی های باشگاه ترور است ، شخصی که از پشت میز نشینی متنفر است و تمام وقت خود را وقف شغل اش کرده است ، اما هر از چندگاهی رفتاری تند از او سر می زند و زیاد اهل معاشرت اجتماعی نیست ، در سویی دیگر دنی (کوین کوریگان) یک مرد طلاق گرفته است و بر حسب اتفاق یک هفته پس از جریانات طلاق اش ، متوجه می شود مادرش که برای مدت مدیدی از او بی خبر بود در مکزیک فوت کرده و ارث هنگفتی برای او بجا گذاشته است ، حال دنی خانه ای بسیار بزرگ دارد و ثروتی قابل ملاحظه که نمی داند چگونه آن را خرج کند ، دنی با اینکه انواع سرگرمی های مجاز و غیرمجاز را برای خود فراهم کرده نمی تواند از میزان افسردگی پس از جدایی اش بکاهد و از همین رو قدرت ارتباط برقرار کردن در اجتماع را از دست داده است ، روزی دنی وارد باشگاه ترور می شود و به او می گوید قصد دارد بدن اش را نیرومند کند ، زیرا علاقه دارد زمانی که کتک می خورد درد را حس نکند ، ترور که متوجه ثروتمند بودن وی می شود قبول می کند و کت را به عنوان مربی خصوصی به منزل اش می فرستد ...
در حقیقت پرداخت شخصیت های عجیبی که پیش رویمان داریم در نیمه ابتدایی فیلم به اندازه ای جذاب است که گره ها و چرخشگاه داستان را تا نیمه دوم فیلم به تعویق می اندازد ، ما در نیمه دوم فیلم متوجه علاقه ترور به کت می شویم ، علاقه ای که خود او نیز همواره در حال انکار آن است ، مثلث شکل گرفته بین این شخصیت ها گرچه تمام زمان فیلم را به خود اختصاص داده است ولی هیچگاه تکمیل نمی شود و از این لحاظ می توان عملکرد اندرو بوجالسکی را غیرقراردادی تلقی کرد ، حال بماند که در نیمه دوم فیلم ، جذاب ترین شخصیت این مثلث یعنی دنی ، تقریبا از ماجرای اصلی بیرون رانده می شود و فیلم با تمرکز بیشتری به چگونگی گذشته رابطه ترور و کت می پردازد و همین رویکرد بصورت واضح از عیار اثر می کاهد .
این اولین فیلم بوجالسکی محسوب می گردد که حاصل همکاری با بازیگران سرشناس می باشد ، بوجالسکی توانسته طبق سبقه ی خود اتمسفر سینمای مستقل را در فیلم برقرار سازد و با تمرکز بر یک حرفه ، داستان کمدی رمانتیک اش را پیش ببرد ، یکی از جنبه های جذاب «نتایج» نیز در باز کردن مبحث ورزش هایی مانند پیلاتس ، یوگا و زیرشاخه های این قبیل رشته های ورزشی که امروزه از محبوبیت زیادی برخوردار هستند می باشد .
گای پیرس چهره متفاوتی از خود ارائه داده که هیچ ارتباطی به پرسونای سینمایی اش ندارد و انتخاب کوین کوریگان نیز جزو نکات مثبت اثر بحساب می آید زیرا از تکنیک های بازیگری تا تیپ ظاهری اش بسیار متناسب با نقشی که ایفا می کند است . اما در مورد کابی اسمولدرز می توان گفت زمانی که در اثری کمدی بازی می کند به قالب همیشگی اش در مجموعه تلویزیونی «چگونه با مادرتان آشنا شدم» باز می گردد و گویی هیچگاه قصد خارج شدن از آن را ندارد . حضور بازیگرانی چون جیوانی ریبیسکی و بروکلین دِکر نیز در نقش های فرعی چنگی به دل نمی زند ، دلیل اش هم می توان در مشکلات فیلمنامه ای آقای بوجالسکی یافت ، شاید اگر کمی بیشتر این شخصیت ها پرداخت می شد و فیلمساز در بیست دقیقه پایانی تصمیم نداشت مشکلات رابطه شخصیت های اصلی اش را با تعجیل باز کند و به نتیجه برساند بر بار منطق روایی اثر افزوده می شد .
در نهایت می توان گفت فیلم نتایج را اگر از دید یک تجربه برای کارگردان و عوامل فنی جوان اش بنگریم حائز جذابیت های بالقوه ای ست که تماشای آن را برای مخاطب اش دلپذیر می کند ، فیلمی ساده و بی تکلف که خودش را زیاد جدی نمی گیرد و یکبار تماشایش خالی از لطف نخواهد بود .

توتم...